۱)نیما گن بس کوه و دشت بدیمُ                    ۲)دیو شل لنگرود دشت  بدیمُ  

۳)م چش ور لاویج نو هیچ جینگا                     ۴)اتی لاویج من جای قشنگ بدیم
                                                                 
                                                              nima gene bas kuho dast badimo  
                                                              div sale langrude dast badimo  
                                                               me cheshe varlavij nave hich jinga
                                                              eti lavij men jay gha shang badimo

۱)نیما می گوید: بسی کوه و دشت دیدم
                                                      ۲)دشت دیو شل لنگرود را دیدم
۳)نزد چشمم لاویج چون هیچ جا نبود 
                                                     ۴)آن قدر من لاویج را زیبا دیدم
۱)برمه چتی که زار زار کم                        ۲)من گم من در چه کار کم

۳)لاویج(۱) ور درم شکار کم                           ۴)ش فکر غم روزگار کم

                                                          berme cheti ke zar zar kemme
                                                         men geme men dare che kar kemme
                                                         lavije var darme she car kemme
                                                         she fekre ghame ruzgar kemme

۱)چسان گریه زار زار می کنم
                                      ۲)خود میگویم دارم چه کار می کنم
۳)در لاویج دارم شکار می کنم
                                      ۴)فکر غم روزگار می کنم

(۱)لاویج منطقه ای بسیار زیبا و کوهستانی در قسمت جنوبی شهر چمستان -محل زندگی قوم لاو -میباشد. این اسم بسیار قدیمی است و شاید بتوان  رد آن را تا تقسیم بندی جغرافیای اجتماعی آریایی دنبال کرد. اگر بپذیریم که لاویج به مفهوم محل زندگی قوم لاو است باید لاویس بوده باشد. این اسم باید متعلق به خانواده اسامی دهیو - زنتو - ویس آریایی باشد. که از تقسیمات جفرافیایی اجتماعی آنان مانند ده - شهر و شهرستان می باشد.

                                            روجا (مجموعه اشعار طبری نیما) ـ برگردان از: مجید اسدی (راوش)