راهنمای استفاده از مطالب سایت

دوستان عزیز، سلام
وبلاگ لاویج به دلیل گستردگی و متنوع بودن مطالب سایت و همچنین سهولت دسترسی شما بازدیدکنندگان عزیز به بخش های مختلف آن، اقدام به دسته بندی مطالب به صورت آرشیو موضوعی زیر کرده است. 

۱. بخش ، لاویج در اشعار شاعران مازندرانی           http://lavij.blogfa.com/cat-1.aspx 

۲ . بخش ، گالری عکس های منطقه لاویج               http://lavij.blogfa.com/cat-2.aspx 

۳.  بخش ، مجموعه مقالات تاریخی و جغرافیایی    http://lavij.blogfa.com/cat-3.aspx 

۴. بخش ، اخبار و اطلاعات توریستی منطقه            http://lavij.blogfa.com/cat-4.aspx

 5. بخش ، تبليغات و آگهي هاي بازرگاني                 http://lavij.blogfa.com/cat-5.aspx 

 در ستون آرشیو موضوعی، یا در همین قسمت، این بخش ها را کلیک کنید و از قسمت های مختلف سایت لاویج دیدن فرمایید.

 

 

برنامه پاکسازی و جمع آوری زباله‌های جاده لاویج

همراه با آمدن بهار و نو شدن طبیعت، جمعی از فرهنگیان و طبیعت دوستان منطقه لاویج ضمن خانه‌تکانی و تمیز کردن خانه و کاشانه خود، از زیباسازی محیط و طبیعت خود غافل نبوده و در یک حرکت فرهنگی بزرگ در روز پنج شنبه مورخ 21/12/1393 به جمع‌آوری و پاک‌سازی زباله‌های مسیر جاده چمستان به لاویج اقدام کرده‌اند. در این حرکت طبیعت دوستانه جمعی از فرهنگیان فهیم منطقه لاویج، دهیاران روستاهای کیاکلا، بهبنک، دیزینکلا و ملاکلا و برخی از طبیعت دوستان منطقه حضورداشته‌اند. این برنامه به همت انجمن فرهنگیان لاویج و با سطح تبلیغاتی وسیع برگزار شد که علی‌رغم استقبال مردم از این برنامه، اما متاسفانه هیچ مسئول دولتی منطقه و همچنین شوراهای اسلامی منطقه به‌عنوان نمایندگان مردم حضور نداشته‌اند. در ضمن از شهرداری چمستان نیز بابت دادن کیسه های زباله ، شرکت های سوردار انارستان و آستان قدس لاویج  بابت ارسال کارگر و وسایل حمل و نقل تشکر و قدردانی به عمل می آید. امیدواریم با فرهنگ سازی بهتر شاهد تداوم چنین حرکات فرهنگی عظیم در سطح منطقه باشیم. در زیر برخی از عکس‌های مرتبط با این برنامه را مشاهده کنید.  

 

 

از انجمن فرهنگیان لاویج به خاطر برگزاری این برنامه و از همه طبیعت دوستان منطقه که از این برنامه فرهنگی استقبال کرده و حضور به هم رسانده اند کمال تشکر و قدردانی را به عمل می اورم

وحید کیانی ، دانشجوی دکترای دانشگاه تهران

اتاق فکر نخبگان در محمودآبـاد تشکیل شد؛ قابل توجه فرماندار نور

در تاریخ 10 شهریور 1393 در مقاله ای که در سایت قاصدک چمستان و همچنین وبلاگ لاویج توسط بنده درج شده بود با عنوان سخنی با فرماندار شهرستان نور ، در پایان چند پیشنهاد به فرمانداری نور مطرح شد که یکی از آنها ایجاد اتاق فکر در شهرستان نور بود. که امروز در لابه لای خبرها با این خبر مواجه شدم که فرماندار شهرستان محمود آباد به ایجاد آن در شهرستان محمود آباد اقدام کرد. این در حالی است که سه ماه قبل چنین پیشنهادی به فرماندار نور توسط بنده صورت گرفته بود اما گویا در شهرستان نور گوش شنوایی برای این حرفا گویا وجود ندارد. در ادامه دیدگاه های آقای فرزانه فرماندار شهرستان محمود آباد از دلایل و همچنین فواید اتاق فکر برای یک شهرستان را عینا از  سایت قاصدک چمستان بازگو می کنم. 

اتاق فکر نخبگان در محمودآبـاد تشکیل شد

عصر روز گذشته و با حضور جمع کثیری از نخبگان و فرهیختگان شهرستان محمودآباد جلسه هم اندیشی برای تشکیل اتاق فکر شهرستان محمودآباد برگزار گردید.

به گزارش قاصدک،سیف الله فرزانه فرماندار شهرستان محمودآباد در این  جلسه که در سالن کنفرانس فرمانداری برگزار شد گفت:تشکیل اتاق فکرنخبگان در قالب کارگروه های مختلف زمینه ساز آبادانی این شهرستان خواهد شد.

فرماندار شهرستان محمودآباد گفت:این اتاق فکر به دور از هر گونه گرایش فکری و سیاسی برای ارتقاء هر چه بهتر و بیشتر شهرستان محمودآباد تشکیل خواهد شد.

فرزانه ابراز امیدواری کرد:با تشکیل این ستاد در آینده مدیران خوبی از نسل جوانان و نخبگان خواهیم داشت.

  این مدیر عالی شهرستان گفت:در ادامه این نشست ها به دنبال یافتن مشاورین اندیشمند،امین و پر توان هستیم کما اینکه تا کنون با توجه به پتانسیل بالای فکری و ظرفیتهایی که این شهرستان برخوردار است از داشتن مدیران بومی کم بهره ایم.
فرزانه از روسای دانشگاه ها گلایه کرد و رفتار(غیبت)آنها را توهین به این نشست و این تفکر دانست و افزود:متاسفانه روسای دانشگاه هایمان علاقه شدیدی به پول و مادیات پیدا کردند که خود از دلایل مهم سطح علمی پایین دانشگاههایمان می باشد.

  وی گفت:شهرستان محمودآباد 18000 هکتار زمین کشاورزی مرغوب داشت که متاسفانه در سالهای گذشته بیش از 30000 هکتار آن تخریب شده  و هنوز برخورد کارشناسانه و درستی با این تخریبها نشده و این خود از نیازهای ما به اتاق فکر است.وی تاکید کرد:محمودآباد شهرستانی است که نیاز به نگرشی ملی دارد و فقط حضور بومیان در این شهرستان دغدغه های فکری مسوولین نیست بلکه باید جمعیت شناور غیر بومی که عموما بعنوان توریست به این دروازه مازندران حضور پیدا میکنند نیز خدمات رسانی شود.

وی با اشاره به ظرفیت های کم نظیر موجود در این شهرستان،ادامه داد:با برنامه ریزی دقیق وخلاقانه می توان این ظرفیت ها را شناسایی واز آن ها در جهت پویایی شهرستان محمودآباداستفاده کرد

فرماندار شهرستان محمودآباد افزود:تعالی این شهرستان در گرو فراهم ساختن زیرساخت ها است واین امر جز با هم اندیشی با صاحبان خرد میسر نمی شود

فرزانه با اشاره به پایین بودن سهم مشارکت بانوان در مسائل اجتماعی عنوان کرد:50درصد از مشارکت های حوزه های مختلف متعلق به بانوان است و این ظرفیت ها باید معرفی شوند

وی خاطرنشان کرد:شهرستان محمودآباد با کمبود نیروی انسانی کارآمد روبرو بوده وتشکیل اتاق فکر تنها راه برون رفت از این معضل است

دکتر توکلی سفیر سابق ایران در برزیل در این جلسه گفت:زمانی که دولتها در اداره کشور و مدیران در اداره منطقه مدیریتی خود دچار مشکل می شوند از تفکر دیپلماسی عمومی و گروه های روشنفکر غیر دولتی استفاده می کنند.

وی خاطر نشان کرد:ابتدا باید با تحقیق و پژوهش مشکلات شهر ها را ریشه یابی سپس برای برطرف کردن آن اقدام نمود.

سید محمد مهدی موسوی نژاد شهردار سرخ رود ضمن تقدیر از برپایی این نشست ابراز امیدواری کرد:باید به نیروهای جوان،پر انرژی و اندیشمند اعتماد کرد.

وی نقش مردم را در توسعه یافتگی جامعه حیاتی دانست و از مهمترین دلایل عقب ماندگی شهرها را فاصله بین دانش تئوری و دانش عملی اندیشمندانمان دانست .

در پایان نشست فرماندار گفت: اتاقی را بعنوان اتاق فکر در اختیار قرار خواهیم داد تا دبیر خانه آن رسما در فرمانداری مستقر شود.

سخنی با فرماندار و مسئولین شهرستان نور

سخنی با فرماندار و مسئولین شهرستان نور

فرماندار و مسئولین شهرستان نور در تاریخ 8 شهریور 1393 در جمع برخی از اهالی منطقه لاویج حضور یافتند و به بیان سخنرانی پرداختند که اینجانب از طریق خبرگزاری ها و همچنین برخی از افراد حاضر در جلسه در جریان سخنرانی های مسئولین قرار گرفته ام. برخی نکات مطرح شده در این سخنرانی ها برای بنده بسیار جالب بوده و در همین زمینه نکاتی را به اطلاع لاویج دوستان واقعی ( تاکید مجدد: لاویج دوستان واقعی) می رسانم. جناب فراماندار محترم در بخشی از سخنرانی خود به این نکته پرداختند که من عین جمله ایشان را ذکر می کنم « دهستان لاویج یک منطقه صرفاً توریستی است و فاقد هرگونه کشاورزی و یا درآمد دیگری می باشد توسعه راه،آب و گاز و سایر زیرساخت ها را جهت بالا بردن ظرفیت گردشگرپذیری در منطقه ضروری دانست». در این که این منطقه یک منطقه توریستی با ظرفیت بالا می باشد در آن شکی نیست و از این که شما و دستگاه تحت امر شما باید به بحث توسعه و گسترش زیر ساخت های گردشگری اهتمام بورزد هم شکی نیست، هر چند از ابتدای شروع روند مطرح شدن لاویج به عنوان منطقه نمونه گردشگری، هیچ گونه فعالیتی از سوی بخشداری چمستان و فرمانداری نور در این زمینه صورت نگرفته است. بنده به طور مستند و مستدلل وضعیت جاده ارتباطی، گازرسانی، اب شرب و دیگر زیر ساخت ها را به عنوان شاهد مدعای خود برای اثبات اینکه هیچ تلاشی از سوی دستگاه ها و نهاد های اجرایی شهرستان نور  برای ارتقاء زیر ساخت منطقه صورت نگرفته است، می دانم. اما منظور بنده از سخنی با فرماندار اشاره به این وضعیت ها نبوده چرا که همگان بر وجود این مشکلات در منطقه اذعان دارند و نیازی به یاداوری مجدد بنده نبوده است. بیشترین تاکید من از نوشتن این نامه اشاره به صحبت های شما در مورد ظرفیت و پتانسیل های منطقه می باشد. جنابعالی به عنوان فرماندار منطقه بر اساس چه مستندات و مطالعاتی متذکر شده اید که منطقه لاویج هیچ گونه ظرفیت کشاورزی و دامپروی نداشته و تنها منبع درامد روستاییان از طریق گردشگری می باشد. آیا شما می دانید چند درصد از درآمد مردم منطقه از راه گردشگری می باشد که اینگونه گزاره ها و حکم های قطعی صادر می کنید؟ این مشکلاتی که من مطرح می کنم نه به دوره مسئولیت شما ربط دارد و نه منظورم دستگاه خاصی می باشد. اما ای کاش شما هم قبل از ورود به منطقه لاویج و ایراد سخنرانی کمی به خود زحمت می دادید و از کارشناسان و اهالی منطقه اطلاعات مختصری کسب می کردید تا اینگونه در مورد یک منطقه اظهار نظر نمی کردید. من دلیل این نوع سخنرانی شما را در عدم استفاده از مشاور و همچنین عدم مطالعه در مورد وضعیت این دهستان می دانم. احتمالا شما لاویج را در چند ابگرم و احیانا شعاع دوکیلومتری ابگرم تصور کرده اید که اینگونه شناختی از لاویج در ذهن شما ایجاد شده است. باید به اطلاع شما برسانم که ار روستای آغوزکتی در ابتدای جاده چمستان – لاویج تا روستای خورتاب رودبار و مناطق ییلاقی میرخمند جزء دهستان لاویج می باشد و از دیر باز نیز شغل اصلی مردم منطقه دامپروی بوده و هنوز هم سهم قابل توجهی دارد. در مرتبه بعدی شغلهای مرتبط با جنگل و جنگلداری بوده که هنوز هم بسیاری از خانواده ها از این طریق کسب درامد می کنند . و در مرتبه بعدی کشاورزی و زراعت بوده که امروزه به خاطر سیاستگذاری غلط دستگاه تحت امر شما و در حقیقت عدم هیچ گونه برنامه ریزی از سوی بخشدای و فرمانداری شهرستان نور به جای کشت گندم و جو ، به کشت ویلا تغییر کاربری یافته است. بنده سی سال بیشتر سن ندارم و صحبت از پنجاه یا صد سال گذشته نیست ، بلکه صحبت از ده تا پانزده سال اخیر است که بنده به چشم خودم مزارع جو و گندم را در منطقه مشاهده می کردم. علاوه بر کشاورزی و زراعت امروز زنبور داری به یکی از شغل های مهم در منطقه تبدیل شده است. و حتی می توان با درایت و برنامه ریزی صنایع دستی و چوبی را هم در منطقه ایجاد و شغل های به وجود آورد. شما به جای اینکه پای درد دل این زحمتکشان و تولید کنندگان بنشینید و گره از کار آنان بردارید و تسهیلات و امکانات لازم برای آنان را تسریع کنید اینگونه در مورد لاویج و مردمانش قضاوت می کنید. البته انتظار بیهوده ای است که شما بتوانید گره از کار این زحمتکشان بردارید چرا که اساسا شا یکسره منکر وجود چنین تولید کنندگان در منطقه لاویج هستید چه برسد که کمک حال آنان باشید. گویا جناب فرماندار بدون هیچ یک از این اطلاعات و یا اطلاعات غلط به معرفی منطقه لاویج پرداخته اند. این که می گویم اطلاعات غلط چون در سخنرانی دیگری که توسط حجت السلام جباری امام جمعه محترم چمستان در مورد منطقه لاویج ایراد شده بود نیز به این مورد اشاره شده است و بنده استنباطم این است که کسانی که اطلاعات منطقه لاویج را به گوش مسئولین منطقه می رسانند خود هیچ گونه اطلاعی از وضعیت منطقه ندارند و خود بیشتر به عنوان عامل تخریب کننده لاویج عمل می کنند. امیدوارم روح مشاوره و مطالعه در دستگاه ها و نهادهای اجرایی شهرستان نور نیز نهادینه شده و منطقه زیبا و با طراوت شهرستان نور به جایگاه واقعی خود در توسعه کشور دست یابد.

اما جناب فرماندار محترم چند پیشنهاد زیر را به عنوان یک جوان دلسوز منطقه خدمتتان عرض می کنم.

1-    جلوگیری از ساخت و ساز بی رویه و تخریب محیط زیست در منطقه لاویج

2-   کمک به دامپروران و زنبورداران منطقه برای حرکت به سمت کشاورزی مدرن و اصولی با بهره وری بالا( زیر ساخت های لازم در زمینه اشتغال)

3-  رسیدگی به وضعیت ارتباطی لاویج به عنوان مادر و زیر ساخت اصلی توسعه منطقه

4-   ایجاد اتاق فکر در هر منطقه ، متشکل از نخبگان، ریش سفیدان و مسئولین محلی برای کسب اطلاع از وضعیت دقیق منطقه.

                                   با تشکر و سپاس فراوان

موفق و موید باشید

                       وحید کیانی، دانشجوی دکتری دنشگاه تهران

                                 10/ 6 / 1393

 

عکس - نمایی از ساخت و ساز بی رویه و غیر قانونی در یکی از روستاهای دهستان لاویج

این ساخت و ساز غیر مجاز در طی سه چهار سال اخیر یک روند رو به رشدی به خود گرفته است. یعنی منطقه مورد نظر در تصویر در سال ۲۰۱۰ تقریبا خالی بوده است و از ۲۰۱۱ به این طرف به صورت قارچی در حال رشد می باشد.

این روند نه تنها متوقف نمی شود بلکه هر روز تشدید شده و روند رو به رشدی به خود گرفته است. به راستی چه نهادی متولی جلوگیری از ساخت و ساز غیر مجاز در روستاهاست. آیا هیچ نظارتی به این همه بی قانونی ها در این منطقه می شود؟ منافع چه گروه هایی در این نوع ساخت و ساز غیر قانونی تامین می شود؟

وقتی جمعیت انبوه، تراکم بیش اندازه مسکن، ترافیک سنگین به این روستا وارد شود چه لذتی از زندگی در این مکان باقی خواهد ماند. به این مشکلات مشکلات مدیریت روستا، مشکل آب، برق، سوخت و غیره را هم اضافه کنید. شهرنشینان برای دستیابی به آرامش به جای پناه بردن به دامان طبیعت به تخریب منابع طبیعی روی آورده اند ، روستانشینان برای کسب آرامش باید به کجا پناه ببرند.

                                                                                 وحید کیانی، دانشجوی دکتری دانشگاه تهران

هر چند دیر ولی بالاخره نهادهای دولتی از خواب بیدار شدند

طرح ویژه برای زمین‌های شمال

تغییر اساسی چهره سبز شمال کشور را در نوروز93 فقط مسافران شهرهای توریستی دو استان شمالی احساس نکردند، بلکه مسوول ارشد دولت در حوزه شهرسازی نیز با کمال تاسف، وقوع آن را تایید می‌کند.

دبیر شورای‌عالی شهرسازی و معماری کشور، گسترش پدیده «تخریب جنگل‌های شمال به قیمت ساخت ویلا» را ناشی از غفلت دستگاه‌های مسوول و البته تعطیل ‌شدن وظایف حاکمیتی در حوزه شهرسازی عنوان می‌کند و با تشریح چهار عاملی که باعث شده در یکی، دو سال اخیر، میل به خرید ویلا و تجاوز به منابع‌طبیعی مناطق شمالی کشور تصاعدی افزایش پیدا کند - آن هم در شرایطی که رکود در معاملات مسکن حاکم است- می‌گوید: فروش زمین‌های کشاورزی به ثمن‌بخس، نه کشاورزان و نه خریداران ویلا بلکه فقط دلالان زمین را منتفع می‌کند.

پیروز حناچی، «تعقیب، مقابله و مهار پدیده ویلاسازی در زمین‌های شمال کشور» را جزو اولین دستور کار شورای‌عالی شهرسازی در سال جاری عنوان می‌کند و با تشریح طرح ویژه شورای‌عالی در این رابطه، می‌گوید: برای مراقبت از مناطقی از شمال کشور که شهر یا روستا هستند اما زمین‌های آنها ارزش منابع‌طبیعی و ارزش درجه یک کشاورزی را دارد، متفاوت از طرح‌های جامع و تفصیلی،  طرح خواهیم داد.

متن گفت‌وگو با پیروز حناچی دبیر شورای‌عالی شهرسازی و معماری کشور را در زیر بخوانید:
 پدیده کوه‌فروشی و تبدیل تپه‌های سبز به ویلا در شهرهای شمالی کشور شدت بیشتری نسبت به سال‌های قبل پیدا کرده است. چرا مناطق شمالی به چنین وضعیتی دچار شده‌اند؟
این پدیده را می‌توان نتیجه کوتاه‌اندیشی مسوولان در سطوح محلی و ملی، زد و بند‌ها، فساد و اجرای مسائل غیرقانونی دانست که عدم اجرای وظایف حاکمیتی و خارج شدن نظام مدیریت شهری و روستایی از ریل را نشان می‌دهد. البته ویلاسازی‌های گسترده در شمال، تابع بخشی از مسائل اقتصادی است اما مسائل اقتصادی علت موجده – به وجود آورنده- این پدیده نیستند بلکه علت مبقیه – بقا و تداوم آن- به حساب می‌آیند.

اجازه‌ای که دلالان زمین برای خود قائل‌ می‌شوند تا در روز روشن مراتع و جنگل‌های شمال را تخریب کنند، موضوعی نیست که بتوان فرض کرد از چشم مسوولان محلی پنهان می‌ماند. پس چه اتفاقی می‌افتد که شهرک‌های ویلایی ناگهان جای جنگل‌ها را می‌گیرند؟
در نظام مدیریتی شهرسازی کشور، محدوده‌های اصلی شهر و روستا را داریم که برای آنها به ترتیب طرح جامع و طرح هادی تهیه می‌شود. برای حریم شهرها که در طرح‌های جامع تعیین تکلیف می‌شود و روستاها که البته حریم روستا کمتر داریم، وظیفه کنترل در محدوده و حریم با شهرداری‌ها و در روستاها با دهیاری‌ها است. در حدفاصل محدوده روستاها و محدوده حریم شهرها وظیفه کنترل با استانداری‌ها است. پس برای مراقبت از تمامی این مناطق، مسوولیت دستگاه‌های مرتبط مشخص است.

در مناطق شمالی کشور خوشبختانه در داخل محدوده شهرها عموما نظم شهری را تاحدودی می‌توان احساس کرد؛ البته ممکن است تخلفاتی مشاهده شود، اما گسترده نیست؛ ولی بلافاصله با خروج از محدوده شهر و مشاهده محدوده دهیاری‌ها و روستاها، وضعیت بسیار اسفناک می‌شود.

مخصوصا در شهرهای شمالی که چیزی حدود 3 تا 5درصد مساحت کل کشور را تشکیل می‌دهند و جزو مناطق بی‌بدیل در دنیا به حساب می‌آیند. در کشوری که بخش عمده‌ای از آن کویر و بیابان است، داشتن یک محدوده با خاک درجه یک با جنگل‌های منحصربه‌فرد مثل جنگل‌های هیرکانی در شمال، نیازمند ارزش ثبت جهانی است، برخی از گونه‌های جنگلی شمال حقیقتا آنقدر نادر هستند که ارزش ثبت دارند.

به‌رغم این ویژگی منحصربه‌فرد جنگل‌ها و زمین‌های شمال، نادیده‌ انگاشتن و پاک کردن آنها به قیمت ساخت ویلا، اصلا قابل تحمل نیست. حتی زمین‌های شالی که کمتر از 10 تا 15 سال پیش، کشاورزها بر سر این زمین‌ها به خاطر ارزشی که داشت با یکدیگر دعوا می‌کردند و تلفات انسانی بابت مالکیت و بهره‌برداری از این زمین‌ها وجود داشت، امروز به راحتی تغییر کاربری داده می‌شوند. با این روند ممکن است در کوتاه‌مدت پولی نصیب کشاورزان بشود؛ اما در بلندمدت بدبختی و فلاکت را هم برای کل کشور و هم برای کشاورزان شمال به وجود می‌آورد و حتی امنیت غذایی کشور را با از بین بردن زمینه‌ای کشاورزی به خطر می‌اندازد.

سهم نظارتی مسوولان محلی چقدر است؟
متاسفانه کنترل حاکمیتی در این مناطق ضعیف شده است و مسوولان محلی خودشان را موظف نمی‌بینند، ملی فکر کنند و حتی به وظایف قانونی محدوده خود هم عمل نمی‌کنند. معلوم است که در یک روستایی همچون «هچی‌رود» نباید ساختمان 16 طبقه داشته باشیم و محرز است در منطقه‌ای مثل منطقه ساحلی تنکابن، نمی‌شود نوار پیوسته ساختمان‌های 20 طبقه را شاهد باشیم، وقتی چنین اتفاقی می‌افتد اگر مسیر قانونی اجرای این طرح‌ها در کمیسیون ماده5 طی شده باشد، حتما مسوولان این کمیسیون تخلف کرده‌اند اگر هم در مقیاس دهیاری‌ها بدون توجه به طرح‌ها مجوز داده باشند، باز هم تخلف انجام شده است.

جایگاه شورای‌عالی شهرسازی ‌و معماری کشور در قضیه تجاوز به زمین‌های شمال در کجای این نظارت‌ها و پیگیری‌هایی که مطرح می‌کنید، قرار دارد؟ آیا اصلا شورای‌عالی ورودی می‌تواند داشته باشد؟
این موضوع و مواردی از این دست در دستور کار ما در شورای‌عالی شهرسازی و معماری کشور قرار دارد و به‌طور قطع آن را تعقیب خواهیم کرد.  شورای‌عالی شهرسازی به طور قطع وارد این موضوع خواهد شد و آن را به عنوان اصلی‌ترین وظایف حاکمیتی دنبال خواهیم کرد؛ چون این کار نه به مصلحت کشور است و نه به مصلحت حتی ساکنین محلی. معمولا فقط بسازوبفروش‌ها و دلالان در این پدیده منتفع می‌شوند؛ یعنی کسانی که زمین‌های کشاورزی را به ثمن‌بخس خریداری می‌کنند و با تبدیل کاربری، آن را به زمین ویلایی تغییر می‌دهند.

در شورای‌عالی شهرسازی و معماری کشور برای زمین‌های شمال، طراحی یک طرح ویژه را مدنظر قرار خواهیم داد و با این موضوع به‌صورت ویژه برخورد خواهیم کرد.

چرا در یکی دو سال گذشته، درحالی که بازار مسکن راکد بود، بازار زمین‌های شمال با رونق مواجه شد و تقاضا برای خرید زمین و ویلا افزایش پیدا کرد؟
نکته‌ای که باید در چنین تحلیلی مدنظر داشت و فقط شامل شمال نمی‌شود بلکه برای کل کشور مصداق دارد این است که زمین فی‌نفسه ارزشی ندارد. زمین در ایران زیاد است، کویر لوت، خارج از حریم شهرها و نقاطی از این دست. اما زمین موقعی که طرح شهرسازی روی آن گذاشته می‌شود، واجد ارزش می‌شود. در قضیه شمال، زمین‌های کشاورزی را دارند به زمین‌های شهری تبدیل می‌کنند و این کار غیرقانونی است. این نشان می‌دهد در مناطقی که ما اسم آن را روستا می‌گذاریم، ولی واقعا ارزش منابع طبیعی، کشاورزی و ارزش‌های ویژه درجه یک زمین کشاورزی دارند، صرفا نمی‌توانیم با قوانین عادی برای آنها برنامه‌ریزی کنیم و باید با همان طرح‌های ویژه که اشاره کردم، مدیریت شود.

طرح ویژه یعنی چه؟ راهکار عملیاتی برای مهار شمال ‌فروشی چه می‌تواند باشد؟
طرح ویژه یعنی طرحی که از برنامه‌ها و قوانین معمول و طبیعی طرح‌های شهری مثل طرح‌های جامع و تفصیلی معمولی، خارج و فراتر است و اهمیت زیادی دارد.

به عنوان مثال شهر بسطام پیش‌از انقلاب بیشتر از پنج هزار نفر جمعیت نداشت، ولی به خاطر آثار تاریخی این شهر، آن زمان طرح ویژه شهری برای این منطقه تعریف کردند و این شهر را متفاوت از سایر شهرها در قوانین شهرسازی لحاظ کردند.

با همین نگاه ما در شورای‌عالی برای مناطقی مانند ماسوله ونراق و....طرح‌های ویژه‌ای تهیه کرده‌ایم، نوار ساحلی شمال کشور یک منطقه ویژه است و صرفا براساس طرح‌های ناحیه‌ای و عادی نباید با آنها برخورد کنیم. این روند قابل ادامه نیست و نباید هم ادامه پیدا کند و به خاطر منافع عده‌ای بسازوبفروش‌ نباید منافع کل کشور به خطر افتاده شود.

ولی سرعت زمین‌خوارهای شمال در تغییر کوه‌‌ها و تپه‌ها به زمین‌های ویلایی تندتر از برنامه‌‌ای است که شورای‌عالی شهرسازی به تازگی قصد کرده آن را در قالب طرح ویژه به اجرا دربیاورد. مدت‌زمان ‌تغییر چهره‌ مناطق ییلاقی شمال تحت‌تاثیر ویلاسازی‌ها شاید از چندین سال به کمتر از یک‌سال رسیده است. در برخی مناطق ییلاقی و روستاهای شمال، درست در کنار چراگاه‌ها، ویلاسازی‌های گسترده‌ به شکل شهرک‌هایی با اسامی مختلف در حال انجام است. در مقابل این حجم ساخت‌وساز، شورای‌عالی شهرسازی موفق به مهار خواهد شد؟
ببینید برخورد با این پدیده یک فرآیند است که فقط در حوزه اختیارات وزارت راه‌وشهرسازی نمی‌گنجد. مثلا سازمان ثبت اسناد و املاک کشور باید به این موضوع ورود کند، وزارت جهاد کشاورزی هم همین‌طور. این یک کار میان‌بخشی است که همه دستگاه‌ها باید کمک کنند. معلوم است که ثبت نباید اجازه تفکیک منابع طبیعی را بدهد، جایی که پایان‌کار قانونی برای آن صادر نشده، نباید سند تفکیکی برایش صادر شود. مشاهدات نشان می‌دهد، این موضوع مشمول مرور زمان شده است یعنی ابتدا بدون اخذ سند، زمین‌ها را تفکیک می‌کنند و بعدها در طولانی‌مدت به دنبال سند آن می‌روند. این اتفاقات به معنی آن است که دستگاه‌هایی که وظیفه حاکمیتی دارند مثل استانداری‌ها و فرمانداری‌ها به وظایف خود درست عمل نمی‌کنند، نه اینکه عمدی در کار باشد، بلکه آنقدر این پدیده گسترده شده که به شکل یک تخلف عادی جلوه می‌کند.

به هرحال اقدام ما مستلزم هماهنگی اجزایی است که در شورای‌عالی شهرسازی و معماری کشور عضو هستند.

در ترکیب شورای‌عالی، وزیر دادگستری هم عضویت دارد که بتوانید جنبه‌های حقوقی و قضایی این پدیده را در جلسات شورا پیش ‌ببرید؟
اگر لازم باشد از رئیس سازمان ثبت اسناد و املاک کشور در جلسه شورا دعوت خواهیم کرد.

رونق ویلاسازی و خرید و فروش زمین‌های شمال با گزارشی که اخیرا وزیر راه‌وشهرسازی در گفت‌وگو با ویژه‌نامه نوروزی تجارت‌فردا درباره گروه‌های زیرخط‌فقر مطرح کردند ناسازگار است. آقای آخوندی می‌گویند در  هشت سال گذشته 9درصد جامعه یعنی چیزی حدود یک دهک کامل، عضو طبقه زیر خط‌فقر شدند. پس چطور، تقاضا برای خرید زمین و ویلا در شمال به عنوان دارایی‌ ‌ملکی دوم بیشتر افراد، رو به افزایش است؟
هزینه این نوع ویلاسازی خیلی بالا نیست و متاسفانه زمین‌ها به ثمن‌بخس واگذار می‌شود، حتی زمین‌هایی که در محدوده شهرها نیست و در منابع طبیعی قرار دارد ارزان‌تر هم فروخته می‌شود.

ولی یک واقعیتی وجود دارد و آن، این است که حجم نقدینگی موجود در دست مردم و تورم موجود در جامعه و شکسته‌شدن سد شهرسازی طی این سال‌ها، همگی باعث شده که سرمایه‌ها به سمت بازار زمین، مسکن و ویلا سوق پیدا کند. در سال82 در دولت گزارشی ارائه کردیم درباره تراکم‌فروشی. آن موقع بحث فروش تراکم خیلی داغ بود و در معاونت شهرسازی و معماری وزارت مسکن بنا داشتیم جلوی آن را بگیریم.

بحث بر سر این موضوع بود که اگر بخش‌های مختلف اقتصادی مثل تولید، تجارت وخدمات سود معقول مثلا 20درصد دارند، بحث دیگری در کنار اینها رونق گرفته که سود تضمینی مثلا 60درصدی سالانه به افراد می‌دهد که از کانال فروش مقررات شهرسازی به دست می‌آید. بابی در شهرها باز می‌شود که سرمایه‌ها را دارد به سمت خودش جذب می‌کند، سرمایه‌هایی که باید برود به بورس و صنعت، دارد خیلی بیشتر از ظرفیت می‌آید به سمت صنعت ساختمان. متاسفانه در کشور در مقاطعی سعی شده رکود انباشته در اقتصاد را از طریق تحریک صنعت ساختمان به قیمت فروش شهرسازی، خاتمه دهند.

این تلاش الان هم ادامه دارد؟
بله. اما تحریک بی‌قواره صنعت ساختمان و ساخت‌وساز به شکل عادی اتفاق نمی‌افتد، وقتی مقررات شهرسازی فروخته می‌شود، اتفاق می‌افتدوناهنجاری به بار می‌آورد.

همین اثر تحریکی ساخت‌وساز که به تدریج به شمال هم کشیده شده و شکل ظاهری ویلاها را به برج‌ویلا تبدیل کرده، چگونه می‌شود از بین برد؟
در دنیا ساخت‌وساز توسط بسازوبفروش انجام نمی‌شود توسط گروه‌های DEVELOPER (توسعه‌دهنده‌ها) انجام می‌گیرد. بسازوبفروش‌ها به دنبال رانت و سود کوتاه‌مدت هستند و بعد از اتمام پروژه هم بساط خود را جمع می‌کند و هیچ مسوولیتی حتی نسبت به سازه‌ای که احداث کرده‌اند، به گردن نمی‌گیرند. اما گروه‌های DEVELOPER طرح تهیه می‌کنند، منابع مالی تامین می‌کنند، طراحی می‌کنند ساخت‌وساز را مدیریت می‌کنند و در نهایت ساختمان را بیمه می‌کنند و حتی بعد از بهره‌برداری آن را اداره می‌کنند و به ساکنان و صاحبان ساختمان سرویس‌های مناسب می‌دهند.

در ایران حلقه مفقوده‌ای به اسم توسعه‌دهندگان در صنعت ساختمان داریم، یعنی شرکت‌هایی که تایید صلاحیت شده‌اند، رتبه‌بندی شده‌اند و دولت هم اگر بخواهد به بخش مسکن کمک کند از این طریق کمک می‌کند. در مقابل، بسازوبفروش دنبال منافع کوتاه‌مدت است و صرفا سرمایه دارد اما گروه‌های DEVELOPER می‌تواند منابع جذب کند، عقبه فنی دارد در ضمن این گروه‌های ساختمانی نمی‌توانند به گونه‌ای ساختمان‌ را بسازند که در آینده مسوولیت نپذیرند. لذا این حلقه باید باز شود که ما در حال تدوین قانون مربوط به آن هستیم. موضوع گروه‌های DEVELOPER را از آن بابت مطرح کردم که اگر در آینده بخواهیم پروانه ساخت شهرک‌های مسکونی در نقاط مختلف کشور از جمله شهرهای شمالی که این پتانسیل را دارند، صادر کنیم باید به این سمت حرکت کنیم.

کدام دستگاه‌های محلی یا ملی، در ردیف اول مسوولیت برخورد با پدیده زمین‌خواری در شمال قرار دارند؟
ما نظارت و پایش گوهری مثل جنگل‌های شمال را به دهیاری‌ها سپرده‌ایم و این جفا به این گوهر است. دهیاری و شهرداری درست کردیم، اما کنترل نکردیم که درآمدهایش از کجا دارد تامین می‌شود و هزینه‌هایش چقدر است. حالا اگر شهرداری ولخرجی کند و یک میدان شهر را چند بار در سال تخریب و از نو بسازد، آن فرد از پاسخگویی درباره اقدام خود معاف است و متاسفانه از موقعی هم که حاکمیت شهرسازی را در هشت سال گذشته تعطیل کردند تبعاتی نصیب کل کشور شده که در کوتاه‌مدت ممکن است افراد آن را حس نکنند.

 این مصیبت زمین‌های شمال هم به خاطر تعطیل شدن شهرسازی است. ضعیف شدن شهرسازی در همه جای کشور می‌تواند تبعات جبران‌ناپذیری داشته باشد. برای این موضوع، مصداق دارم. تا پیش از انقلاب محدوده شهر تهران به شکلی بود که خیلی از مناطق فعلی جزو محدوده شهر نبودند، یک محدوده مرکزی 25ساله داشتیم. آن موقع از لفظ داخل محدوده و خارج محدوده مرتب استفاده می‌شد. 50 درصد محدوده فعلی تهران آن زمان خارج از محدوده بود.

در سال‌های بعد از انقلاب، گروهی آمدند اعلام کردند که افراد به تهران مراجعه کنند تا به آنها زمین‌ داده ‌شود. زمین‌های خارج از محدوده 25ساله تهران به این شکل توزیع شد و شهر به این طریق گسترش پیدا کرد. بخش‌هایی از منطقه2 مثل سعادت‌آباد، تقریبا همه منطقه4، کل منطقه5، مناطق 17 و 18 و 19 و 20 و کل مناطق 21 و 22 مناطقی هستند که در این تصمیم غلط به زیر بار مسکونی رفتند.

در ضمن آن موقع شورایی داشتیم به اسم شورای نظارت بر گسترش شهر تهران به ریاست نخست‌وزیر که محدوده 25ساله را کنترل می‌کرد و اگر قرار بر این بود سرمایه‌گذاری‌ خاصی در تهران شکل بگیرد در جلسه‌ای با مقیاس حضور نخست‌وزیر و اعضای شورای‌عالی شهرسازی و شورای اقتصاد، این موضوع تصمیم‌گیری می‌شد. مثلا پروژه اکباتان که آن زمان خارج از محدوده بود در چنین جلسه‌ای به تصویب رسید. الان متاسفانه محدوده 25ساله شهر تهران از بین رفته و این شهر اصلا جایی برای گسترش ندارد.

لذا تعطیل شدن وظایف حاکمیتی در دوره حاضر نیز در حوزه شهرسازی باعث شده حتی در تهران اتفاقاتی بیفتد که قابل دفاع نیست. حتی اگر چه شکل ظاهری قانونی را به خود دارد اما روح قانون را ندارد و هدف اصلی قانون که حفظ منافع بلندمدت شهروندان است، رعایت نمی‌شود. اگر با همین آهنگ در تهران حرکت کنیم، تهران در 10 سال آینده غیرقابل سکونت می‌شود. همین زمستان امسال تهرانی‌ها در آلودگی کامل به سر بردند و لازم است در وظایف و اقدامات تجدیدنظر شود. متاسفانه در چند سال اخیر وزارت راه‌وشهرسازی همه اقدامات را در مسکن‌مهر خلاصه کرد و اقداماتی از این جنس تعطیل بود.

دست مسوولان محلی از بابت اعمال قوانین کنترلی در برابر تجاوز‌های ساختمانی به زمین‌های کشاورزی شمال تا چه حد باز است؟
قوانین کنترلی در این حوزه، عمدتا به قانون شهرداری‌ها برمی‌گردد. در ماده 100 قانون شهرداری‌ها یا همان کمیسیون ماده100 آمده است، اگر کسی پروانه گرفت و خلاف پروانه شروع به ساخت کرد، شهرداری می‌تواند 2 اقدام در برابر آن داشته باشد، اول قلع و قمع یعنی تخریب و دوم در قالب تبصره‌ای که در ذیل این ماده لحاظ شده، درصورتی که ساخت‌وساز خلاف ضوابط ایمنی و بهداشتی نباشد، شهرداری‌ها می‌توانند از سازنده یا مالک جریمه بگیرند؛ اما همین تبصره به مرور زمان تبدیل شده به یک ردیف درآمدی برای شهرداری‌ها و روح قانون و ماده 100 را تخلیه کرده است. در حال حاضر یکی از سرفصل‌های درآمدی بودجه شهرداری‌ها، جرایم کمیسیون ماده100 است. حتی به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم نظام مدیریت شهری، سازنده‌ها را هدایت می‌کند به سمت خلاف کردن.

پس در نهایت می‌توان یکی از علت‌های ساخت‌وسازهای غیرمجاز چه در تهران و چه در مناطق شمالی کشور را نیاز مالی شهرداری‌ها عنوان کرد. این موضوع قابل پیگیری نیست؟
شهرداری‌ها توسط دستگاه‌های حاکمیتی کنترل جدی نمی‌شوند، به این معنا که درآمد و هزینه‌های آنها کنترل نمی‌شود.

 نظام مدیریت شهری به جای آنکه منافع بلندمدت شهر را حفظ کند منافع کوتاه‌مدت سازمانی خود را تامین می‌کند. عمده درآمد شهرداری‌ها به‌واسطه عارضه‌هایی است که برای شهر تولید می‌شود، البته نمی‌خواهم فقط شهردارها را متهم کنم، دولت هم در عین حال وظیفه دارد که منابع جدید و جایگزین معرفی و ایجاد کند. وقتی درآمد کنترل نشود، بودجه حیف و میل می‌شود. رشد چند برابری بودجه جاری نسبت به بودجه عمرانی اتفاق می‌افتد.

در سایر کشورها شهرداری‌ها همه درآمدشان را به ساخت‌وساز و عوارض ساخت گره نمی‌زنند بلکه عمده آن را به عوارضی متصل می‌کنند که در درازمدت ساری و جاری است و عارضه‌های کالبدی‌‌اش هم حداقل است، اما چون این کار پردردسر است نظام مدیریت شهری ما دنبال آن نمی‌رود. چون دوره‌های مدیریتی شهرداران کوتاه است، مدیران می‌خواهند همه چیز در کوتاهترین دوره و در دوره مدیریت خودشان به نتیجه برسد ولو اینکه پروژه‌ها نیز اصلا توجیه فنی و اقتصادی کافی هم نداشته باشند.

به نظر شما تبعات زیست‌محیطی ناشی از رخداد تخریب جنگل‌های شما حادتر است یا خشک‌شدن دریاچه ارومیه؟
این پدیده از اتفاقی که در دریاچه ارومیه افتاد، بدتر است. دریاچه ارومیه وقتی دریچه سدها را بازکنیم، شاید قابل احیا باشد، اما جنگل وقتی از بین رفت و به جای آن ساختمان ساخته شد قابل احیا نیست.

منبع: دنیای اقتصاد

سهم استان مازندران از گردشگری در نوروز 1393

مدیر کل دفتر آموزش سازمان حفاظت محیط زیست خبر داد

تولید روزانه ۱۱ هزار تن زباله در استان‌های شمالی در تعطیلات نوروز ۹۳

خبرگزاری تسنیم: مدیر کل دفتر آموزش و مشارکت‌های مردمی سازمان حفاظت محیط زیست گفت: روزانه در استان گلستان هزار تن، در گیلان ۲ هزار تن و در مازنداران ۲۵۰۰ تن زباله تولید می‌شود که این آمار در ایام نوروزی ۲ برابر می‌شود.

به گزارش خبرگزاری تسنیم به نقل از سازمان محیط زیست، محمد درویش، مدیر کل دفتر آموزش و مشارکت‌های مردمی سازمان حفاظت محیط زیست درباره میزان تولید زباله در استان‌های ساحلی شمال کشور گفت: روزانه در استان گلستان هزار تن، در گیلان 2 هزار تن و در مازنداران 2500 تن زباله تولید می‌شود که این آمار در ایام نوروزی 2 برابر می‌شود.

وی با بیان این که زباله یکی از معضلات اصلی استان‌های شمالی است، بیان کرد: برای مقابله با این مشکلات، جلوگیری از ریختن زباله و آموزش فرهنگ و رفتار زیست محیطی به گردشگران، طرحی با عنوان «مسیر سبز، ساحل پاک» امسال به اجرا در آمد که در 6 استان البرز، تهران، قزوین، گلستان، گیلان و مازندران اجرایی شد.

درویش افزود: در این طرح که با همکاری استانداری‌ها، ادارات کل‌ محیط زیست و تشکل‌های مردم نهاد انجام شد با انجام اقداماتی مانند آموزش چهره به چهره، پخش تراکت و انجام کارهای تبلیغی سعی شد تا آموزش رفتارهای صحیح زیست محیطی به گردشگران در دستور کار قرار گیرد.

وی استان گیلان را«پیش رو» در اجرای این طرح عنوان کرد و اظهار داشت: این استان با اجرا «گشت ویژه مسیر سبز ـــ ساحل پاک» اقدامات پیشگیرانه خوبی را انجام داد. همچنین کارهای نمادین خوبی نیز انجام شد و NGO‌ها نقش موثری داشتند، برای مثال کیسه‌های زباله از سنگ پر شد و در کنار جاده‌های گذاشته شد تا همگان متوجه این موضوع باشد که زباله‌ها باید در پلاستیک در بسته قرار گیرد.

وی درباره ارزیابی اقدامات سایر استان‌ها نیز گفت: استان البرز نیز از ابزارهای آموزشی به خوبی استفاده کرد. در استان تهران نیز NGOمسئول اجرای طرح‌های آموزشی مسیر سبز بودند و اداره کل محیط زیست تهران وظیفه نظارت را بر عهده داشت.

*مازندران رکورددار آلودگی در ایام نوروز

مدیر کل دفتر آموزش و مشارکت‌های مردمی سازمان حفاظت محیط زیست،استان مازندران را دارای بیشتر میزان آلودگی‌ها در ایام نوروز عنوان کرد و توضیح داد: در ایام نوروز بیشترین نرخ آلودگی سواحل و جاده‌ها و زیستگاه‌ها مربوط به مازنداران بود که البته با وجود این‌که بیش‌ترین مسافرین به سمت این استان می‌آیند باید اقدامات بیش‌تر و مثمرثمرتری انجام شود و از استاندار و مسئولان اجرایی این استان انتظار بیش‌تری می‌رود.

همچنین محمد‌علی صدیق عربانی، مدیر روابط عمومی گیلان نیز اظهارداشت: برآوردهای ما نشان می‌دهد نسبت به سال گذشته 70 درصد زباله کم‌تری در نوار ساحلی و جاده‌ها استان گیلان ریخته شده است. با پایان تعطیلات نوروزی معمولاً با آلودگی سواحل و زیستگاه مواجهیم که امسال با بسیج همگانی توانستیم تا حد زیادی این آلودگی‌ها را کاهش دهیم.

وی با اشاره به بکارگیری اقدامات پیشگیرانه در راستای حفاظت از محیط زیست متذکر شد: امسال بحث جرائم رانندگی زیست محیطی با همکاری پلیس راهور به خوبی اجرا و اعمال شد و با پرتاب زباله از خودرو به ویژه در مسیرهای جنگلی برخورد قانونی صورت گرفت.

کشت ویلا در لاویج؛ زمین فروشی و ویلاسازی آفت توسعه توریسم روستایی در لاویج

 

کشت ویلا در لاویج؛ زمین فروشی و ویلاسازی آفت توسعه توریسم روستایی در لاویج

پذیرش گردشگر در جامعه‌ محلی یکی از مهمترین راهکارهای توسعه اقتصادی روستاهای هدف گردشگری است که باید به آن توجه شود که اغلب جوامع محلی گمان می‌کنند باید به گردشگران خدماتی که در شهر دارند را ارائه کنند درصورتی که گردشگر برای دیدن محیط بکر و سنتی به روستا سفر می‌کند می‌خواهد از غذا، لبنیات، محل سکونت به صورت محلی استفاده کند و آن را سنتی تجربه کند.نحوه معماری، پوشش، زندگی و آداب و رسوم در روستاها موجب جذب گردشگر در دنیا است که می‌تواند فضایی متفاوت از دل مشغولی‌های شهری برای گردشگر ایجاد کند که گاهی جوامع محلی این کار را با سازه‌هایی نامانوس نسبت به محیط اطراف انجام می‌دهند و ضمن آسیب به طبیعت عاملی برای راندن گردشگر از محیط می‌شوند به همین دلیل ما باید با همکاری روستائیان بتوانیم یک معماری روستایی برای همه‌ مناطق طبیعی و روستایی کشور ایجاد کنیم.همان‌طوری که می‌دانیم یکی از منابع درآمد روستاها حضور گردشگران است که باید به مباحث طبیعت گردی‌، توسعه‌ پایدار روستا و مدیریت منابع انسانی در آن توجه شود تا در طبیعت ‌گردی، جوامع محلی بتوانند نیازهای گردشگران را تامین و گردشگران تلاش کنند مانع زندگی افراد روستایی نباشند.آموزش در صنعت گردشگری بسیار متنوع است و نخست باید به افرادی که توریست‌ فرست هستند آموزش داد تا آن‌ها نحوه‌ تعامل گردشگر با مردم و جامعه‌ی محلی را آموزش ببینند. باید تعاملی ایجاد شود تا روستا‌های هدف گردشگری توسعه پیدا کنند.

منطقه توریستی و تفریحی لاویج، یکی از مکان های توریستی روستایی با جذابیت های فوق العاده می باشد، که علی رغم پتانسیل های گسترده در این منطقه، شاهد روند معکوس توسعه گردشگری می باشیم. امروزه راهکارها و راهبردها متنوع و گسترده ای برای کسب درامدهای پایدار روستایی در زمینه گردشگری وجود دارد که بسیاری از کشورهای دنیا از این راهبردها بهره می برند. اما متاسفانه بحث گردشگری و توسعه آن در لاویج صرفا به زمین فروشی و رشد افسارگسیخته ویلا سازی بدل شده است. امروز به جای کشت محصولات کشاورزی و باغات زیبا در منطقه شاهد رشد روز افزون کشت ویلا در منطقه هستیم. یادمان نرود که توریسم واقعی برای چه منطقه لاویج را به عنوان هدف گردشگری خود انتخاب کرده بود. مطمئنا مناطق سرسبز و کشتزارها و باغات متنوع یکی از دلایل انتخاب آنان بوده است نه ویلاها و خانه هایی که مشابه آن را در شهرها به گونه ی بهتری هم می توان پیدا کرد. مقصر اصلی ساخت و سازهای غیرمجاز در روستاها دهیاران هستند ،دهیاران باید با برنامه‌ریزی درست و ساز و کار تعریف شده اجازه ندهند از ابتدا هیچ ساخت‌وسازی غیرمجاز در روستا شکل گیرد. فروش زمین و ساخت ویلا  در لاویج در دراز مدت نه تنها هیچ نفعی برای منطقه و مردم منطقه ندارد، بلکه به عنوان یک معضل گریبان منطقه را خواهد گرفت. معضلی که از هم اکنون صدای آن شنیده می شود و در اینده ای نه چندان نزدیک به بحران تبدیل خواهد شد.

رشد بیش از حد  ویلا سازی در منطقه که در بالا تصاویری از آن را هم مشاهده می کنید علاوه بر اثرات زیست محیطی که تخریب محیط زیست منطقه را در پی خواهد داشت، دارای اثرات اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی منفی هم خواهد بود. اثرات اجتماعی  آن را در چند ساله اخیر به وفور در منطقه مشاهده کرده ایم که گسترش دعواهای خیابانی و زد و خورد ها گسترده را می توان نام برد. اثرات فرهنگی آن هم که بر کسی پوشیده نیست، زیرا بسیاری از کسانی که در این ویلا ها ساکن می شوند هیچ توجهی به فرهنگ و اداب و رسوم محلی نداشته و به جای اینکه به فرهنگ مردم روستا احترام گذاشته و خود را با انها تطبیق دهند به رشد فرهنگ غلط شهری خود در روستا می پردازند. اینان نمی دانند که اگر تمام امکانات شهرهایی همچون نیویورک، لندن، پاریس، و تهران را هم به روستا بیاورند باز روستا روستاست و حساسیت ها و فرهنگ خاص خودش را دارد. اما اثرات اقتصادی زمین فروشی و ویلا سازی بسیار بدتر از دو عامل فرهنگی و اجتماعی می باشد. شاید بپرسید چرا؟ چون بسیاری از کسانی که در منطقه زندگی می کنند و نگاهی سطحی به توسعه گردشگری دارند فروش زمین و ویلا سازی را ابزاری برای بالا رفتن سطح رفاه مردم منطقه عنوان کرده و از آن به عنوان یک عامل مثبت یاد می کنند. اما این عامل مقطعی بوده و به مرور مشکلات و هزینه هایی را به مردم و منطقه بار خواهد کرد. چرا که کسانی که به ساخت ویلا در منطقه می پردازند، نیاز به اب، برق و دیگر خدمات دارند و از آنجایی که اکثر این ساخت و سازها غیر قانونی می باشند در نتیجه انشعابات اب و برق هم غیر قانونی بوده و منجر به کمبود در زمان پیک مصرف می گردد. از طرف دیگر ، در چند سال اخیر اکثر کسانی که به ساخت ویلا می پردازند تمام مصالح ساختمانی خود را از  تهران تهیه و در این زمینه هیچ کمکی به رشد اقتصادی مصالح فروشی های منطقه لاویج، چمستان و نور نمی کنند. و در نهایت با ساخت ویلا و مستقر شدن در آن نیز نیازی به خرید از مغازه های مردم منطقه ندارند و در موقع امدن خود در اخر هفته ها به لاویج، تمام وسایل مورد نیاز ، حتی اب معدنی را از تهران با خود می آورند. و در این میان مردم منطقه و دهیاری ها فقط یک کار برایشان باقی می ماند و آن هم دادن خدمات و سرویس به این عزیزان در مدت حضورشان در منطقه، و جمع آوردی زباله های آنها در زمان رفتن آنهاست ، تا مبادا در زمان برگشتن دوباره آنها در هفته بعد،  منطقه از زباله ها و آشغال های به جای مانده آنها باقی مانده باشد. بیایید کمی بیشتر فکر کنیم، زمین فروشی و ویلاسازی تنها راه توسعه توریسم نیست.

 

                                                                             وحید کیانی

                                                            دانشجوی دکتری دانشگاه تهران

 

راهنمای استفاده از مطالب سایت

دوستان عزیز، سلام

وبلاگ لاویج به دلیل گستردگی و متنوع بودن مطالب سایت و همچنین سهولت دسترسی شما بازدیدکنندگان عزیز به بخش های مختلف آن، اقدام به دسته بندی مطالب به صورت آرشیو موضوعی زیر کرده است.

۱. بخش ، لاویج در اشعار شاعران مازندرانی       http://lavij.blogfa.com/cat-1.aspx

۲. بخش ، گالری عکس های منطقه لاویج           http://lavij.blogfa.com/cat-2.aspx

۳. بخش ، مجموعه مقالات تاریخی و جغرافیایی  http://lavij.blogfa.com/cat-3.aspx

۴. بخش ، اخبار و اطلاعات توریستی منطقه       http://lavij.blogfa.com/cat-4.aspx

 5. بخش ، تبليغات و آگهي هاي بازرگاني          http://lavij.blogfa.com/cat-5.aspx 

 
در ستون آرشیو موضوعی، یا در همین قسمت، این بخش ها را کلیک کنید و از قسمت های مختلف سایت لاویج دیدن فرمایید.

 

 

 

اطلاع رسانی در مورد تغییر رویکرد سایت لاویج

وبلاگ بهشت مازندران، لاویج – بعد از یک دهه فعالیت در زمینه معرفی منطقه توریستی دهستان لاویج به عنوان منطقه ای زیبا و سرسبز با جاذبه های طبیعی فراوان و جذاب برای گردشگران، به نظر می رسد تا حدودی به اهداف و رسالت های خود دست یافته باشد. آنچه بر این گفته صحه می گذارد آمار بازدیدکنندگان از سایت در این چند سال گذشته و همچنین پیام های شما عزیزان برای مدیریت سایت بوده است که همواره موجب دلگرمی ما برای اطلاع رسانی بیشتر بوده است. اما بعد از گذشت یک دهه از عمر این سایت و همچنین دو دهه از عمر توسعه توریسم در منطقه لاویج به نظر نمی رسد هنوز این منطقه برای گردشگران ناآشنا بوده و نیاز به معرفی داشته باشد. از این رو سایت لاویج تصمیم گرفته علاوه بر رسالت قبلی رویکردی جدیدی اتخاذ و در ادامه با رویکردی انتقادی به روند توسعه گردشگری در این دهستان بپردازد. از آنجایی که  مدیریت سایت خود از منطقه لاویج بوده و از دوران کودکی تا کنون در این منطقه زندگی کرده است شاهد تغییراتی در بافت فیزیکی و فرهنگی منطقه می باشم که لزوم توجه و اطلاع رسانی دقیق را برای مردم منطقه احساس می کنم. اگر امروز فکری اندیشیده نشود فردا دیگر مجال فکر کردن نیست چرا که اساسا نه زمینی از مردم و نه هویتی از آن ها باقی می ماند که بخواهند برای آن تصمیم گیری کنند. از این رو، مدیریت سایت لاویج در نظر دارد تا در قالب مقاله، عکس و شعر ضمن اشاره به نقش مثبت توسعه توریسم به پیامدهای منفی آن نیز اشاره کند. زیرا به نظر می رسد روند منفی توسعه گردشگری در منطقه در حال نمود یافتن بوده و گریبانگیر منطقه و مردم آن شده است و لزوم اطلاع رسانی دقیق از رخدادها و مسائل حاشیه ای و پشت پرده که در حال هم تخریب محیط زیست و هم هویت و فرهنگ منطقه می باشند بیش از پیش احساس می شود. لذا مدیریت سایت لاویج از کلیه نخبگان و دلسوزان منطقه لاویج که مطالبی در زمینه اثرات منفی توریسم در منطقه دارند ، تقاضا دارد تا ان را از طریق ایمیل به سایت ارسال تا با نام آنان در وبلاگ قرار داده شود. امروز لاویج و منطقه لاویج در مرحله حساسی قرار دارد و هیچ کس بیش از نخبگان و تحصیلکردگان منطقه نمی توانند در رشد و آگاهی مردم منطقه یاری رسانند. حتما ما را در این راه یاری رسان باشید. منتظر مطالب و عکس های ارسالی شما هستیم.

در ضمن نام با توجه به رویکرد جدید ، نام سایت نیز از بهشت مازندران لاویج به بهشت ( در حال تخریب ) مازندران تغییر یافته است.

وحید کیانی

دانشجوی دکتری دانشگاه تهران

 

دلنوشته

دلنوشته

امروز شنبه 13 مهرماه ۱۳۹۲ ، برای اولین بار از اینکه  خودم را لاویجی بدانم ، احساس حقارت کردم.  همیشه در روزنامه ها ، مقاله ها و سایت ها از لزوم توجه به گردشگری و بارور کردن پتانسیل های آن در منطقه مطالب فراوانی نوشته ام، اما ، از پیامدهای منفی هجوم گردشگر نیز غافل نبوده ام . اما نمی دانستم این پیامدهای منفی انقدر دامنگیر مردم و منطقه لاویج  خواهد شد که زمانی برای رفتن به خانه و زمین خود هم باید منتظر اجازه سرمایه داران بی هویتی باشد که با پول های دزدی و باد آورده خود منطقه را به لجن کشیده باشند. نمی دانم مقصر چه کسانی هستند ، مردم ، مسئولان محلی یا قلدر مابان سرمایه دار یا نه شاید مقصر اصلی فقر مردم منطقه باشد که از سر استیصال آنها را به دامن این افراد سود جو و بی هویت انداخته است.

هر روز در منطقه شاهد سوء استفاده سرمایه داران و خریداران زمین از مردم منطقه هستیم که متاسفانه همیشه طرف ضرر کننده مردم محلی هستند. اما مقصر خود مردم هستند، متاسفانه مردم منطقه با اولین برخورد با خریداران زمین که عمدتا از تهران می باشند تمام اسرار و خصوصیات مردم منطقه را برای آنها بازگو می کنند به طوری که بعد از چند روز این خریداران تمام ایل و طایفه و حتی اسم کوچک افراد محلی را یاد گرفته و از آنجایی که در محیط بزرگی همچون تهران رشد کرده اند همچون گرگ به جان مردم منطقه و زمین هایشان می افتند. آنچه من را بر این داشت تا این دلنوشته را بنویسم ماجرای خرید و فروش قطعه زمینی است که پدرم بعد از 75 سال زندگی در روستای رئیسکلاء لاویج باید برای گرفتن عبور و مجوز فروشش گوش به زنگ آقای فلانی باشد که در تهران در خانه مجلل خود اجازه آن را صادر کند. و چه زیبا بود وقتی شوراها و دهیار های محل نیز با ما همگام شدند و مرتبا برای گره گشایی از کار ما با این آقا تماس می گرفتند. شوراها و دهیاری به جای اینکه مدافع حقوق مردم محل خود باشند به نگهبان اموال خریداران زمین تبدیل شده اند.دلم از این موضوع نگرفت چون طبق قانون حق آنان می باشد و صاحب فعلی زمین می باشند اما دلخوریم از این است که بنده با توجه به شغل و موقعیت خود تقریبا تمام ایران را چندین بار سفر کرده ام و هر جا پای این افراد به آنجا باز شده بود از امکانات رفاهی بهتری برخوردار بودند( امکاناتی همچون، کتابخانه، بیمارستان، خدمات اورژانس، ساخت مساجد و ....).چه بسیار سرمایه داران و خریداران زمینی که کمک حال مردم ضعیف بوده و چه جهیزیه و عروسی هایی که برای دختران و پسرانشان نمی گیرند. اما دریغ از یک نمونه این مسائل در لاویج. 20 سال از روند توسعه گردشگری در این منطقه می گذرد اما هنوز هیچ سرمایه داری هیچ گونه کمک رفاهی برای منطقه نکرده است . نه تنها هیچ کمکی در این زمینه ها صورت نگرفته بلکه حتی با راه انداختن بورس بازی زمین فشار های مضاعفی به مردم منطقه تحمیل می کنند.

اما روی سخنم با شوراها و دهیاری های منطقه و به خصوص روستای رئیسکلا می باشد که هر چه زودتر منشور حقوق مردم محلی را تدوین و در ابتدای خرید زمین و خانه آن را به اطلاع خریداران شهری برسانند که به جای مزاحمت برای مردم محلی گره از کار این مردم ساده و بی آلایش بردارند و در راه عمران و آبادانی محل حضور و مشارکت جدی داشته باشند. و مردم منطقه نیز همچون روزگاران قدیم یکدست و متحد همواره پشت یکدیگر باشند و برای زندگی ارام و بی دغدغه در لاویج زیبا تلاش کنند.

                                                                                                      انشاالله

                                                                                         به امید لاویجی آباد و زیبا

                                                                     وحید کیانی ، دانشجوی دکتری دانشگاه تهران

 

عکس - لاویج

عکس - لاویج

عکس - جنگل لاویج

عکس - لاویج