به نام خدا
با فرا رسيدن سال نو اهالي روستا با تميز كردن اتاق ها و شستن فرش ها و ... خود را براي سال نو آماده مي كنند و چون فصل بهار مقارن با آغاز كار كشاورزي در روستا مي باشد مردم با تعطيلات آنچناني برخوردار نمي باشند و چهره روستا در فصل بهار با توجه به رويش گلها و شكوفه هاي درختان مخصوصاً درخت آلوچه بسيار زيبا بوده و زيبايي خاصي را در كناره هاي رودخانه ها و باغ ها بوجود مي آورد و با توجه به آغاز سال نو 1388 بر حسب وظيفه من هم اين سال نو را به تمامي ايراني هاي عزير و بخصوص روستاهاي مازندران تبريك عرض مي نمايم.

هلي داره تن اسبه پوش بهييه
زمين و صحرا سبزه روش بهييه
ونوشه اينجه ، اونجه بيه بيشار
قشنگي بيشه گوش تا گوش بهييه
***

تلفظ انكليسي
Halidare tan esbeh posh bahiyeh
Zamin o sahra sabzeh rosh bahiyeh
Vanosheh injeh onjeh bayeh bishar
Gheshangi bisheh gosh ta gosh bahiyeh
***

ترجمه فارسي
با آغاز فصل بهار و سال نو درخت آلوچه با شكوفه هاي سفيد و زيبا خودش را نشان مي دهد.
و همچنين همه جاي زمين سر سبز و خرم به نظر مي رسد و همه از نشانه هاي خداوند بزرگ مي باشد.
و گلهاي زيبا و خودرو در دشت و صحرا بيدار شده و زيبايي بهار را چند برابر مي كنند.
و گوشه تا گوشه دشتها با وجود گلها و سبزه ها زيبايي خاصي را ايجاد كرده است.
***
بهار
چمر بيته همن با شه بهاري
دپوشيهه شه تن سبز قوايي
سلوم بته تي تي ره دشت و صحرا
عجب بيه قشنگ تا چش دياري

***
تلفظ انگليسي
Chemer bayteh hemen ba she behari
Daposhiheh she tan sabze ghevayee
Selom bateh titi re dasht o sahra
Ajeb bayeh gheshang ta chesh diyari

ترجمه فارسي
با فصل بهار و آغاز سال نو دشت و صحرا تغيير كرده و سرسبز شده اند.
و همه جا از سبزه و گلهاي زينتي پر شده است.
و با وجود شكوفه هاي زيبا دشت و صحرا بسيار ديدني به نظر مي رسد.
و تا آنجا كه چشم كار مي كند زيبا و دلنشين شده است.

این شعر از طرف مير حمزه طاهري هريكنده اي نوپا فرستاده شده است

با تشکر از ارسال شعر زیبا ایشان

       لاویج کوه

لاویج کوه بهشت مازرونه سرسبزهسّ و دیار عاشقونه

لاویجی دل صاف اوره مونـّه وه کینه ورف سرکوره مونـّه

وه تـن مثـل دماونـد استواره لاویجی هـسّه ونه افـتـخـاره

ازبس که باصفائه منه لاویج بـوین یکّـه نمائـه منه لاویج

بهارماه که مشت سبزه بونه هرکی اینجه بیه دل تازه بونه

ایـزوا و انــگ نـوی بــلاره میشکاخنی جـنگ نوی بلاره

جان برارخوانی ته دل بیه سو بروبوریم تفــریحگاه حـرامو

بوین تولاویج دشت وچمنـّه امـه گـندم کـول ومـیرخـمنـّه

بـراربروبوین دیـزین کـلاره کرچی و به بنک رئیس کلاره

بوین سید محله و کیا کلاره مـلـّا مـحـله دیـار بـا صـفـاره

برارون بین شه دلـّه هاکنین وا امه لاویج هسّه خش آب وهوا

دیـارپـاکـی وعـشـق ووفـائـه لاویجی ره بوین چی باصفائه

منه وردزبون<<لاطف>>همینه لاویج شهـرچـمستونـّه نگینـّه

با تشکر فراوان از آقای لاطف - مدیریت سایت لاویج

                                                          سوردا ر(1)

         1. اِسبي  چارقَد  سر اَنگو سو دا ر كو
                                                                                پَئيز وَلگه بِشته شِه دل رو
         2.  دامن رِ سبز هاكرده سبزِ سُوردا ر
                                                                               وِ تاج تِك ستاره زَنه سوسو

         3.  شو تا صوا يي تِنه چش ويشاره

                                                                            يقين ازغصه ي اين روزگاره

         4. تِره مژده دِمه اي ا سپه سوردا ر
                                                                                مَسّه بلبل خونّه كِنه بهاره
         5. غصه نَخر ا ينه اَي نوروز ما
                                                                            تِه سَبز گيسه ي مين كَفنه وا
         6.  تِه افرا دار سر اَي خونه تيكا
                                                                           مَسّه پَرِش كنه ويشه ي شيكا

(1) كوه سوردار روسري سفيد روي سرش گذاشت. برگهاي پاييز را روي دلش گذاشت.
(2) كوه سوردار دامنش را سبز كرده است. روي تاجش ستاره سو سو مي زند.
(3) از شب تا صبح چشمهايت بيدار است. يقيناً از غم و غصه اين روزگار است.
(4) به تو مژده ميدهم اي سوردار سفيد پوش. بلبل مستانه دوباره  ميخواند و بهار مي شود.
(5) غصه نخور دوباره ماه نوروز مي آيد. در ميان گيسوي سبز تو دوباره باد مي وزد.
(6) روي درخت افرا دوباره پرندگان مي خوانند. و آهوان در بيشه هايت گردش مي كنند.

                                                                            « حجت مقيمي مقدم»

(1) سوردار منطقه اي زيبا درارتفاعات شهرستان نورمي باشد كه چشم اندازي مسلط به شهرهاي جلگه اي

استان مازندران دارد و به علت ارتفاع زياد آن دكل صدا و سيماي استان مازندران در آنجا قرار دارد.

(۱) سروده های قنبر یوسفی از شاعران منطقه لاویج است که علاوه بر این کتاب در زمینه های مطبوعات - روزنامه نگاری و طنز هم فعالیت دارد چند شعر از این کتاب تحت عنوان چوپانی ها به
چوپانان لاویج تقدیم شده است.

                              لاويج

عَجب لِطفُ صفايي دارنه لاويج           عجب آب وهوايي دارنه لاويج
صفا دارنهِ وِآبشارِ حرام او               چي خار هَسّهِ وِ نِه لاروُ گرم او
چَنِِّه خارِ، وِ فيلِ سَنگيِ وَر                  نومِه هرازِ پَلي؛ پي نِمازِ سَر
بِهشت هَسّهِ سيلِم و كِنس كِبن            سوردار بَن و جنگلِ ليلهِ بِن
خدا دِنِّه چي خارِ اسيونَگ              اِسپِه سَنگ و پَلنگ دَرّه و تارنَگ
ماري خِمَنّ و حَسليمَه يِ گِردَن           پلِيم كِتي و سبزَ جاري خِمَن
نَووّنه چَنِّه خارِ ايزوا كوه                    و نِه گِل و گياهِ بكِّه بو
لِسب و قِلقِ چالِ درّهِ او                   زِغاره و ميرخِمَنّ و مَرزمي لو

تَمومِ مازرون ازپي قِلا ديارِ                  وِ پي نِماز سَر نووّنهِ چَنّهِ خارِ
وِ سوردارِ سو مثِّ ستاره مونّهِ               وِ نهِ آسِمون مثِّ آيِنهَ مونّهِ
بِهار و تاوِسِّن چي خارِ لاويج               تاوِسِّن هَم مثِّ بِهارِ لاويج
بِهارِ ما پِر از گِلزارِ لاويج                   هَمه جا مَشتِ لالِه زارِ لاويج